Klik op een titel om het hele gedicht te lezen
Het zonnetje scheen schuchter de eerste dagen van april
En lokte de eerste bloemen open maar alles was nog pril
Toen riep mijn vrouw kijk de koeien komen op de wei
Ik keek door het venster en de aanblik maakte me blij
Een bonte mengeling van koeien sierde het grazig veld
We waren ten zeerste op dat mooie tafereel gesteld...
Het was begin oktober dat ik een wandelingetje maakte door de tuin
Enkele sierappeltjes hingen nog in de Malus John Downie bomenkruin
De rest was al afgevallen en lag daar in een grote kring op de grond
En het leek mij ongewoon wat ik daar allemaal op die appeltjes vond
Mijn tuintje ligt te blaken in de zon
Te klein voor borders vol bloemen
En ook geen plaats voor een gazon
Maar een rotstuin, dat past er in
Juist groot genoeg voor ons
Met plezier voor gans 't gezin
Mijn tuin mijn tuin, mijn eigen stukje aarde
Het ligt mij na aan 't hart en is van grote waarde
Hier creëer ik mijn eigen oase van schoonheid en rust
Mijn eigen paradijsje mijn leven en mijn lust
Kweet nog goed
Ik was een kind nog
En 't was kermis in het dorp
Ik kreeg wat drinkgeld toegestopt
Hierzie jong voor de paardemolen
Ziedaar, dat kleine bruine ding
dat wipt en huppelt
vliegt en zingt.
Dat vrolijk dartelt in het groen.
En merel zat te rusten op een tak
Gadegeslagen door de kater op het dak
De hond loerde naar de kat omhoog
De baas hield op zijn beurt de hond in 't oog
Zijn vrouw bekeek hem met een glimlach om haar mond
Terwijl hun baby naar haar opzag van op de grond
Grote broer zat spelend kleine zus te bekijken...
Ik weet nog goed van in mijn jeugd.
Hoe we renden om het hardst.
Zomaar zonder reden.
Maar toch met ziel en hart.
Alleen maar voor de vreugd.
We plonsten vrolijk in een sloot.
Luid roepend uit puur genot.
Spartelend en kletsend in 't lauwe water.
Spelletjes spelend als kapitein en matroos....